Οι εταιρείες τεχνολογίας φυτρώνουν και αναπτύσσονται με ταχύτητα με την οποία δεν μπορεί να συμβαδίσει η ασφαλιστική αγορά, η οποία καλείται να προστατεύσει ανά το κόσμο τέτοιες επιχειρήσεις από ποικίλους κινδύνους. Σε αυτό το περιβάλλον, μήπως η εξειδίκευση είναι η μόνη λύση;
Οι τεχνολογικές πλατφόρμες αναπτύσσονται ταχύτατα (μέσα σε λίγους μήνες) και λειτουργούν σε πολλαπλές χώρες και υπό διαφορετικά κανονιστικά καθεστώτα, πολύ πιο γρήγορα από ό,τι έχει συνηθίσει ιστορικά και μπορεί να αντιμετωπίσει, η ασφαλιστική βιομηχανία. Αυτή η πραγματικότητα αναδιαμορφώνει την ασφαλιστική εργασία. Η κατανόηση του επιχειρηματικού μοντέλου του πελάτη – ποιος συνάπτει συμβόλαιο με ποιον, πού συνδέεται η ευθύνη και πολλά άλλα – καθίσταται εξίσου σημαντική με την ίδια την τοποθέτηση ασφαλιστικής κάλυψης. Υπό αυτά τα δεδομένα, η εξειδίκευση φαντάζει ως η νέα μεγάλη απαίτηση στην ασφαλιστική αγορά.
Πολλές ταχέως αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις τεχνολογίας χτίζονται με θεμελιωδώς διαφορετικά κίνητρα από τις παραδοσιακές εταιρείες, ιδίως εκείνες που υποστηρίζονται από επιχειρηματικά κεφάλαια. Αναλαμβάνουν κινδύνους που οι περισσότερες παραδοσιακές επιχειρήσεις δεν θα αναλάμβαναν ποτέ. Αυτό δημιουργεί ένα δύσκολο περιβάλλον για την ασφάλιση. Πολλές εταιρείες επεκτείνονται σε δικαιοδοσίες, επιχειρηματικούς τομείς και κανονιστικά καθεστώτα σε διάστημα μηνών αντί χρόνων ή και δεκαετιών, όπως γινόταν κάποτε. Παρόλα αυτά, η κατανόησή τους για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν, συχνά υστερεί σε σχέση με την επιχειρησιακή τους πολυπλοκότητα.
Το θέμα εδώ είναι οι εταιρείες αυτές να κατανοήσουν τις πιθανές μελλοντικές ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους νωρίς στην ανάπτυξή τους, ακόμη και αν δεν αγοράσουν εκείνη τη στιγμή ασφάλιση στο αναγκαίο επίπεδο. Τα βασικά ασφαλιστικά πλαίσια παραμένουν σε γενικές γραμμές κατάλληλα για να καλύψουν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν. Η πρόκληση είναι ο ταχύς ρυθμός με τον οποίο αναδύεται η πολυπλοκότητα. Η φύση της κάλυψης που απαιτούνταν ιστορικά από έναν οργανισμό σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, δεν είναι ίδια με αυτή που απαιτείται στις μέρες μας.
Μια πλατφόρμα delivery για παράδειγμα, μπορεί να ξεκινήσει να λειτουργεί ως μια απλή μικρή εταιρεία. Μέσα σε μόλις ένα χρόνο, ωστόσο, μπορεί να φτάσει στο σημείο να λειτουργεί σε πολλές χώρες, συνδυάζοντας τεχνολογίες μεταφοράς με αυτοκίνητο, παράδοσης φαγητού, μικρο-κινητικότητας και αυτόνομων μεταφορών. Εταιρείες που φαίνονται παρόμοιες εξωτερικά μπορεί να διαφέρουν ουσιωδώς ως προς τον τρόπο με τον οποίο αποδίδεται η ευθύνη στο εσωτερικό τους και προς τα έξω. Για τους ασφαλιστές, η πραγματική δουλειά έγκειται στην κατανόηση του λειτουργικού μοντέλου – ποια είναι τα συμβαλλόμενα μέρη και πού βρίσκεται πραγματικά ο κίνδυνος.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι ασφαλιστικές καλύψεις αγοράζονται τοπικά για να ικανοποιηθούν οι κανονιστικές απαιτήσεις, παρόλο που η πραγματική συμβαλλόμενη οντότητα βρίσκεται αλλού στον όμιλο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η εμφάνιση της κάλυψης μπορεί να κρύβει ένα πιο θεμελιώδες πρόβλημα: την ασφάλιση που συνδέεται με λάθος οντότητα. Εδώ είναι που η βαθιά γνώση του συγκεκριμένου επιχειρηματικού τομέα καθίσταται εμπορικά κρίσιμη. Αυτή η πολυπλοκότητα απαιτεί από τους ασφαλιστές να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο συνεργάζονται με τους πελάτες. Μια αρχική προσέγγιση που βασίζεται σε ετήσιες ανανεώσεις και έντυπα με διαφορετικές προτάσεις δείχνει ολοένα και περισσότερο ανεπαρκής. Ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει να είναι μια συμβουλευτική συνάντηση, πολύ πριν γίνει οποιαδήποτε συζήτηση για ασφαλιστική κάλυψη.
Η συνάντηση αυτή πρέπει να περιλαμβάνει τη χαρτογράφηση των οδών ευθύνης, τη δοκιμή σεναρίων, την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο πελάτης σε διαφορετικές δικαιοδοσίες και την εξήγηση του πώς ο κίνδυνος μπορεί να εξελιχθεί καθώς οι κανονισμοί και η νομολογία προχωρούν. Απαιτεί επίσης πολύ βαθύτερη γεωγραφική ασφαλιστική γνώση και πείρα. Από ορισμένες απόψεις, εκεί χρειάζεται πολύ περισσότερη εξειδίκευση τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Χωρίς αυτό το βάθος γνώσης, οι ασφαλιστές θα δυσκολευθούν να αποδείξουν την αξία της κάλυψης που προτείνουν. Οι πελάτες μπορεί να θεωρούν την τιμολόγηση υπερβολική ή περιττή, ενώ οι ασφαλιστές μπορεί να μην έχουν την αυτοπεποίθηση να προσφέρουν όρους που αντικατοπτρίζουν σωστά τον κίνδυνο. Το αποτέλεσμα είναι μια αποσύνδεση που καμία πλευρά δεν βρίσκει ικανοποιητική.
Αυτή η δυναμική βοηθά επίσης να εξηγηθεί γιατί η ασφάλιση μπορεί να παραμείνει δευτερεύουσα ανησυχία για πολλές επιχειρήσεις σε πρώιμο στάδιο. Οι επενδυτές τείνουν να επικεντρώνονται κυρίως στην κάλυψη των διευθυντών και των στελεχών παρά στην ευρύτερη αρχιτεκτονική αστικής ευθύνης της επιχείρησης. Αυτό αντανακλά την οικονομία των επιχειρηματικών κεφαλαίων, όπου οι επενδυτές αναμένουν ότι πολλές εταιρείες θα αποτύχουν και βασίζονται στην επιτυχία μερικών ακραίων παραγόντων για να δημιουργήσουν αποδόσεις. Η συνέπεια είναι ότι οι εταιρείες μπορούν να φτάσουν σε σημαντική κλίμακα πριν ωριμάσει πλήρως η διαχείριση κινδύνου. Όταν οι κίνδυνοι τελικά αποκρυσταλλωθούν, συνήθως μέσω δικαστικών διαφορών ή κανονισμών, η αλλαγή πορείας γίνεται πολύ πιο δύσκολη!
Η εξειδίκευση ως στρατηγική
Τα ασφαλιστικά θεμέλια εξακολουθούν να είναι αποδοτικά. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η ταχύτητα και η κλίμακα με την οποία οι ψηφιακές επιχειρήσεις δημιουργούν σύνθετα ανοίγματα. Αυτή η μετατόπιση αναγκάζει τους ασφαλιστές να προχωρήσουν πέρα από τις γενικευμένες συζητήσεις κάλυψης προς μια βαθύτερη κατανόηση του τομέα. Στην πράξη, αυτό σημαίνει διερεύνηση επιχειρηματικών μοντέλων, χαρτογράφηση του τρόπου με τον οποίο οι υποχρεώσεις ρέουν μέσω των πλατφορμών και βοήθεια στους πελάτες για την ερμηνεία κινδύνων που μπορεί να μην έχουν ακόμη δοκιμαστεί στο δικαστήριο.
Καθώς οι επιχειρήσεις γίνονται πιο περίπλοκες, η αξία των εξειδικευμένων συμβουλών αυξάνεται μαζί τους – καθιστώντας την εξειδίκευση ένα ολοένα και πιο σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην εμπορική ασφάλιση.
No comment yet, add your voice below!