Ίσως να μην έχετε ακούσει ποτέ τον όρο “sandwich generation” -γενιά σάντουιτς- μπορεί όμως και να ανήκετε σε αυτήν. Με τον όρο “sandwich generation” λοιπόν αναφερόμαστε στους ενήλικες που έχουν παιδιά και παράλληλα είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα ενός ή περισσότερων ηλικιωμένων μελών της οικογένειας. Σε αυτές τις συνθήκες, όπως είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς, οι πιέσεις που δέχονται αυτοί οι άνθρωποι είναι πολλαπλές, τόσο οικονομικές, όσο και ψυχολογικές, ακόμη και σωματικές.
Η ανατροφή των παιδιών συνεπάγεται έξοδα για τροφή, ρουχισμό, σπουδές, ψυχαγωγία και βέβαια αρκετό προσωπικό χρόνο. Από την άλλη πλευρά η φροντίδα ενός ηλικιωμένου γονιού μπορεί να καλύπτει μία ευρύτατη γκάμα υποχρεώσεων, από την απλή συντροφιά, τα καθημερινά ψώνια και τις επισκέψεις στους γιατρούς, πιθανότατα το μαγείρεμα και το συγύρισμα έως και την οικονομική ενίσχυση, μερική ή πλήρη -γιατί σύνταξη δεν υπάρχει ή είναι πολύ χαμηλή.
Αγωνιζόμενοι να τα βγάλουν πέρα και να είναι συνεπείς σε όλες τις υποχρεώσεις τους τα μέλη της sandwich generation συχνά παραμελούν τις δικές τους ανάγκες, λόγω έλλειψης χρόνου και περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων. Μία από τις βασικές ανάγκες, που συχνά παραμελούν, είναι η ασφαλιστική τους προστασία, τόσο της περιουσίας τους, όσο και -κυρίως- της ζωής και της υγείας τους. Αυτό τις περισσότερες φορές συμβαίνει επειδή επικρατεί η αντίληψη πως η ασφάλιση ζωής και υγείας είναι πολύ ακριβή και το ήδη επιβαρυμένο πορτοφόλι τους δεν μπορεί να την αντέξει.
Είναι σημαντικό λοιπόν ένας επαγγελματίας ασφαλιστικός διαμεσολαβητής να συζητήσει μαζί τους και να τους διαφωτίσει, ιδίως όσον αφορά τις ασφαλίσεις ζωής, που λίγοι γνωρίζουν το εύρος τους και την αναγκαιότητά τους.
Διότι πέρα από την κλασική ασφάλιση ζωής, που σε περίπτωση θανάτου του ασφαλισμένου ο δικαιούχος εισπράττει ένα χρηματικό ποσό, υπάρχει και η ασφάλιση μερικής ή ολικής ανικανότητας, καθώς και τα αποταμιευτικά προγράμματα, που μπορούν να εξασφαλίσουν στον ασφαλισμένο μία αξιοπρεπή σύνταξη ή ένα σημαντικό ποσό για τις σπουδές των παιδιών του κ.ά.
Όταν ένας άνθρωπος κουβαλάει στις πλάτες του τόσους άλλους, που εξαρτώνται απ’ αυτόν οικονομικά, η ασφάλιση θανάτου, η ασφάλιση μερικής ή ολικής ανικανότητας δεν είναι πολυτέλειες, είναι αναγκαιότητες! Αναγκαιότητες που μπορούν να του εξασφαλίσουν ψυχική γαλήνη, απαλλάσσοντάς τον από την ανησυχία για το αύριο, αλλά και οικονομική ευημερία σε όλα τα στάδια της ζωής του, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Απλά κανείς δεν θέλει να σκέφτεται το «κακό» και οι περισσότεροι από εμάς επιλέγουμε να ζούμε σαν να είμαστε άφθαρτοι και αθάνατοι, λες και έχουμε κάνει κάποια συμφωνία με τον Ύψιστο να μην μας ακουμπήσει και να μας προστατεύει από τα δεινά!
Επίσης όλο και περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες ανά τον κόσμο λανσάρουν πλέον προγράμματα μακροχρόνιας φροντίδας. Η σκληρή αλήθεια των αριθμών μας λέει ότι οι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, που χρειάζονται φροντίδα σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, αυξάνονται ραγδαία. Σήμερα στην Ευρώπη το ένα πέμπτο του πληθυσμού είναι ηλικίας άνω των 65, ενώ μέχρι το 2050 θα φτάσουν να καλύπτουν το ένα τρίτο του πληθυσμού. Αντίστοιχα στις ΗΠΑ προβλέπεται ότι έως το 2034 οι άνθρωποι ηλικίας άνω των 65 ετών θα είναι περισσότεροι από τους ανθρώπους κάτω των 18 ετών. Μία άλλη σκληρή αλήθεια που αποκαλύπτουν οι έρευνες είναι ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών και των Ευρωπαίων δεν πιστεύουν αφ’ ενός ότι θα υπάρχουν αρκετοί επαγγελματίες που θα προσφέρουν μακροχρόνια φροντίδα, ώστε να καλύπτεται η αυξανόμενη ζήτηση και αφ’ ετέρου δεν πιστεύουν ότι θα έχουν την οικονομική δυνατότητα για να προσλάβουν έναν τέτοιο επαγγελματία για να τους φροντίζει, όταν θα τον χρειαστούν. Εφόσον λοιπόν έχουν αυτή την άποψη, δεν θα είναι δύσκολο να πειστούν ότι πρέπει να ξεκινήσουν «χθες» την αποταμίευση, εξασφαλίζοντας αξιοπρεπή διαβίωση και επαρκή φροντίδα για τα γεράματα.
Έχει ενδιαφέρον να μελετήσουμε τα αποτελέσματα ορισμένων ερευνών που διεξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, που όπως ξέρετε είναι η «βασίλισσα» των ασφαλίσεων ζωής. Σύμφωνα λοιπόν με έρευνα της LIMRA το 52% των ενήλικων Αμερικανών διαθέτουν κάποιας μορφής ασφάλιση ζωής, όταν στη χώρα μας το ποσοστό αυτό μετά βίας ξεπερνά το 20%. Από τα ευρήματα άλλης έρευνας προκύπτει ότι μόνο το 20% των Αμερικανών διαθέτουν ένα ασφαλιστικό πρόγραμμα μακροχρόνιας φροντίδας. Από αυτούς που δεν διαθέτουν, το 49% δήλωσαν ως αιτία το υψηλό κόστος. Ωστόσο αφότου παρακολούθησαν μία παρουσίαση ενός ενδεικτικού ασφαλιστηρίου συμβολαίου μακροχρόνιας φροντίδας και ενημερώθηκαν ότι κοστίζει 130 δολάρια τον μήνα, το 40% δήλωσαν πως σκέφτονται σοβαρά να αποκτήσουν ένα τέτοιο συμβόλαιο.
Στην Ελλάδα δεν έχουν ακόμη σχεδιαστεί τέτοιου είδους προγράμματα, δεδομένου ότι θεωρείται πως θα είναι μία αρκετά ακριβή και μη ελκυστική κάλυψη. Επίσης παραμένει ακόμη ζωντανή σε μεγάλο βαθμό η παράδοση τα παιδιά να αναλαμβάνουν τη φροντίδα των ηλικιωμένων γονιών τους. Όμως αυτή η επιλογή έχει σημαντικό κόστος, διότι ή θα πρέπει σε πολλές περιπτώσεις το παιδί-φροντιστής να μην εργάζεται για να μπορεί να παρέχει τη φροντίδα που απαιτείται, χάνοντας έτσι το εισόδημα που θα καρπωνόταν από την εργασία του, ή θα πρέπει να πληρώνει κάποιον/α επαγγελματία με μία μηνιαία αμοιβή της τάξης των 800-1.000 ευρώ ή έναν οίκο ευγηρίας, που κοστίζει ακόμη περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για μία πολύ σημαντική οικονομική επιβάρυνση, ιδίως εάν ο γονιός εισπράττει μία χαμηλή σύνταξη, που δεν αρκεί για να καλύψει ούτε τα στοιχειώδη.
Οπότε με δεδομένη την επιμήκυνση του προσδόκιμου ζωής και την αύξηση των ατόμων άνω των 65 ετών, η ασφαλιστική κάλυψη της μακροχρόνιας φροντίδας θα πρέπει να γίνει προτεραιότητα τόσο για τις ασφαλιστικές εταιρείες -οι οποίες θα πρέπει να βρουν μία βιώσιμη φόρμουλα προϊόντων- όσο και για τους καταναλωτές. Όσο πιεσμένοι κι αν είναι από τις τρέχουσες υποχρεώσεις τους, που τους μετατρέπουν σε… σάντουιτς, θα πρέπει να διευρύνουν την προοπτική τους, να συνειδητοποιήσουν με τι πρόκειται να βρεθούν αντιμέτωποι στο εγγύς ή το μακρινό μέλλον και να προνοήσουν.
No comment yet, add your voice below!